ლამაზი სიტყვებია და რეალური. თუ გადავხედავთ კაცობრიობის განვითარების ისტორიას მის ყველა ეტაპზე და მსოფლიოს ყველა კუთხეში, ადამიანების, ქვეყნების უპირველესი საზრუნავი უმრავლეს შემთხვევაში თავისუფლება იყო . თავისუფლებისათვის იბრძოდნენ, წირავდნენ ყველაზე ძვირფასს, სიცოცხლეს. თავისუფლებისათვის ბრძოლაში დაღვრილი სისხლითაა გაჯერებული საქართველოს ისტორიის ფურცლები.
დაბადებიდან ვარ შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირი, თავიდან როგორც ყველას მეც ასევე მიჭირდა გადაადგილება, არ მქონდა ეტლი და სხვადასხვა საშუალებით გადავაადგილდებოდი. ნელ-ნელა შეიცვალა ჩვენს მიმართ ყველაფერი, 2006-2008 წლებში
გადმოგვეცა ეტლები. ,,გორის ინვალიდთა კლუბის“ მეშვეობით იყო ბევრი აქტივობები, ღონისძიებები, ტრენინგები საზოგადოების ცნობიერების და ჩვენთვის სტიმულის ასამაღლებლად. შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა მდგომარეობის გასაუმჯობესებლად რაღაცები კეთდება ეტაპობრივად, მაგრამ უფრო მეტს აზვიადებენ ვიდრე აკეთებენ.
სამწუხაროდ ამ
პრინციპით იცვლება
მთავრობები საქართველოში. ,,ნაციონალური მოძრაობა“
თავისი ქმედებით
სადაც დაეჯახებოდა კანონს, სასურველ ტექსტს
ჩაამატებდა და
უკანონობას კანონად
აქცევდა. ამის გამო
ითხოვდა საზოგადოების ნაწილი მათი
მოღვაწეობის რეჟიმად შეფასებას.
დღევანდელ საქართველოში როგორც აღმოჩნდა ხელოვნება, კონკრეტულად კი თეატრი საკმაოდ აქტუალური საკითხია. თითქმის ყოველ დღე სხვადასხვა სატელევიზიო არხზე თუ ჟურნალ-გაზეთებში ხშირია სიუჟეტები და სტატიები ამ სფეროში განვითარებულ მოვლენებზე. როგორც ვიცით საქართველოში თეატრალური სანახაობები ჯერ კიდევ ჩვენს წელთაღრიცხვამდე არსებობდა.
ყველა ბავშობიდან
მოვდივართ და ყველას თუ არა ნახევარზე მეტს მაინც გვითამაშია ,,გაფუჭებული ტელეფონი“.
საინტერესო თამაშია ერთ მწკრივზე, ან წრეზე შეკრებილი ბავშვები ერთმანეთს
ყურში ჩასჩურჩულებენ სიტყვას, პირველი რასაც ჩასჩურჩულებს მეორეს, მეორე მესამესთან
უკვე პირველ სიტყვის ამატებს რაღაცას, მესამე მეოთხეს, მეოთხე მეხუთეს და ა.შ. ხომ
წარმოგიდნენიათ მეთე ბავშვთან რა ხდება?! თავდაპირველ
სიტყვას ყველამ რაღაცა დამატა.