სოფია რეზრიჩენკო
ზოგჯერ მგონია, რომ აზრებმა რომლებმაც ბოლო დროს ჩემში ძალიან მკვეთრი ფერები მიიღეს, იეროგლიფებად იქცნენ...გაურკვეველ იეროგლიფებად, რომლებიც სამწუხაროდ ბევრს არ ესმის (თუმცა იეროგლიფებისმცოდნენიც მეგულებიან) ან უბრალოდ მათ რაციონალური ახსნები არ აქვთ.
არასდროს მიყვარდა თვითტკბობის გრძნობა. სამწუხაროდ ირგვლივ „ქართული ღირსებით“ აღსავსე უამრავ თვითკმაყოფილ სახეს ვხედავ. ძვირადღირებული მანქანებიდან მომზირალ სახეებს, მანქანის შესაძენად გამოტანილ საბანკო კრედიტებს, რომ დღემდე იხდიან და ამას საკუთარი სახელისა თუ გვარის ინიციალებიანი ახალი სანომრე ნიშნებისთვის გამოტანილი კრედიტებიც რომ მიამატეს. ვხედავ რესტორნებში მაგიდებზე სართულებად გადაშლილი სუფრიდან მომზირალ სახეებს, მეუღლეების, დედებისა თუ ცოლების მიერ უცხოეთიდან გამოგზავნილი ფულით, რომ იყიდეს თვითკმაყოფილების რამდენიმე „ღირსეული ვახშმის“ საათი.
