დაბადებიდან ვარ შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირი, თავიდან როგორც ყველას მეც ასევე მიჭირდა გადაადგილება, არ მქონდა ეტლი და სხვადასხვა საშუალებით გადავაადგილდებოდი. ნელ-ნელა შეიცვალა ჩვენს მიმართ ყველაფერი, 2006-2008 წლებში
გადმოგვეცა ეტლები. ,,გორის ინვალიდთა კლუბის“ მეშვეობით იყო ბევრი აქტივობები, ღონისძიებები, ტრენინგები საზოგადოების ცნობიერების და ჩვენთვის სტიმულის ასამაღლებლად. შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა მდგომარეობის გასაუმჯობესებლად რაღაცები კეთდება ეტაპობრივად, მაგრამ უფრო მეტს აზვიადებენ ვიდრე აკეთებენ.
დილით როდესაც გამოვდივარ ძალიან დიდ პრობლემებთან ვარ შეჭიდებული, რადგან ვცხოვრობ კორპუსში ვიღაც მჭირდებ ყოველთვის რომ გარეთ გამოვიდე და საზოგადოებაში აქტიურად ჩავერთო, მაგრამ ჩემს ადაპტირებას
ხელს შეზღუდული გარემო უშლის. გავიდეთ ქალაში პანდუსების 100%-ზე ვერ ავალთ დახამრების გარეშე. არცერთ შენობას არ აქვს პანდუსი და ვართ დისკომფორტში სახლიდან გარეთ გამოვდივარ მაგრამ შემდგომში? როგორ მოვიქცეთ? მე ვფიქრობ ესენი გააკეთეს რომ დაანახონ ხალხს ვითომ შ.შ.მ პირებზე ზრუნავენ, მაგრამ რაც
მთავარია ამას ჩვენ ვერ ვხედავთ.
ჯანდაცვის მხრივაც ბევრი რამე არის შესაცვლელი, არ უნდა გვიწევდეს რიგები და არ უნდა იყოს დისკრიმინაციული შემთხვევები, როდესაც ექიმი ჩამოდის შენთან და გეუბნება მოდი მე აქ მოგემსახურები და კაბინეტში ნუ შემოხვალო ეს ყოვლად დაუშვებელი დამოკიდებულებაა.
არის უმუშევრობის პრობლემა ძალიან ბევრ შ.შ.მ პირს შეუძლია სამსახური ქონდეს, იმუშავოს მაგრამ არის დისკრიმინიაციული მიდგომები. პირადად მე შემიძლია სამსახურის დაწყება, კომპიუტერულ პროგრამებს ვფლობ ჩემს მსგავსად კიდევ ბევრია ადამინია, მაგრამ არავინ კიდებს შ.შ.მ პირს ხელს და თუ ეს ყველაფერი რადიკალურად შეიცვლება კარგი იქნება, რადგან კონვენცია მიღებულია იმის რომ გავქვს უფლება ვიმუშაოთ, მაგრამ არ ჩანს ვინც ჩვენ დაგვასქმებს.
დღესდღეობით წინა წლებთან შედარებით ძალიან ბევრი რამე შეიცვალა, ხალხიც ისე აღარ გხვდება ქალაქში, როგორც უცხო პლანეტიდან ჩამოსულ ადამიანს.
No comments:
Post a Comment